heveslendik bulutlara selam ettik
rüzgarlı bir tepeden
bulutlar nasıl da aşina çıktı bize
kalbimiz yorulmuştu saadet beklemekten
ya sabır diyerek neler çektik
neler çektik sevgilim sinemize

yine indi akşamlar
duvar diplerinden gözleri bağlı adamlar
mapusane çesmesi yandan akıyor yandan
efkârım var
çiçekli bir dal gibi dünyamız güzel ama
kör olmuş gözlerim kör olmuş ağlamaktan
harp girdi bir tanem benim kanıma
çilek rengi bir sabah
dizi dizi bembeyaz mumlar gibi asıldık
biz yüzlerce bigünah

bense körüm gözlerim ölüm gibi karanlık
ben papatya gözlü kız genelevde sermaye
alıştım tütün gibi vücudumu vermeye
ben sarhoşum anam da şarap babam da şarap
ben üç aylık terkedilmiş insan yavrusu
başımızın altına yastık olmuş ıstırap
biz fakir fukara evsiz ocaksız
yangın yerleri ve arsalar dolusu
ya sizler ne zaman içmekten bıkacaksınız
mısralarını yok pahasına satan şair
meyhanelerde meyhanelerde kan kusan ressam

neden karmakarışık böyle ömrümüz
kimseler bulamadı derdimize çare
bilinmez ki nedir kimdedir keramet
hazin geldi hazin gitti gece ve gündüz
gözlerimiz yollarda kaldı
nerdesin nerdesin nerdesin saadet


* İlhan, A. (1973). Duvar. Bilgi Yayınevi, Ankara.

öyle bir gideceğim ki bir sabah
hiçbir şey bırakmadan arkamda
belki bir sigara
belki de sevdiğin birkaç şarkıyla
öyle bir gideceğim
zamanla silinen fotoğraflarımız gibi
resmedemediğim hatıralar
ve yazip yazamadığım tüm o şiirler gibi sana
öyle bir gideceğim geriye bakmadan

çocuksuluğum görünmez olmuş ellerimde
çizikler silinmez olmuş
ve duygularım tatilden dönmeden henüz
gözyaşlarıyla dolmuş yüreğim

ne kalem, ne silgi, ne de bir başkası...
donup dururken hayat etrafımda
elimde tuttuğum şey bir sigara, evet
çünkü sigara içmek öldürür
bir fotoğraf gibi eskilerden kalma
iki notalı bir şarkı gibi
söylenmemiş sözler gibi öldürür sigara

şimdi sorsanız neden bilmem
annem, arkadaşlarım ve ben
benim adıma kötü şeyler söylüyoruz
içimizde dilenecek iyiler dururken
bunları neden seçtiğimi bilmiyor muyuz hiçbirimiz
gerçekten mi bilmiyoruz?

tercih etmediğimiz biri başımızda

umursamaz kişiyi mi oynamalıyım
yoksa terk mi etmeli kenti
vücudum iflas eder etmez,
sen daha uyanmadan bir sabah,
ve sorularla yorulmadan.

tercih etmediğimiz biri başımızda,
ve avcumda ellerin; söyle anne!
utanmaz mıyım çaresizliğimden
senin gözünü uyku tutmazken
tercih etmediğimiz biri başımızda
ve düşmanlar kapıya dayanmışken
gözyaşlarına boğulmaz mıyım?

daha ne kadar tahammül edebilirim
krizler elde bile değilken, anne
gerçekleri nasıl hazmedebilirim
birkaç sigara yakmaz mıyım?

28.07.2007

...o zavallı sayfanın şu korkutucu satırları...
ne hissettiniz ben üç haftadır kalemlere küsmüşken
dokunmasına alıştığınız bir varlığın yokluğunda
beyaz renginizin azıcık da olsa solabileceğini
hiç mi fark etmediniz, söylesenize...